Eidsbugarden – Breistølen

Eidsbugarden – Breistølen

Dag 128
Kvelden i forvegen hadde me fått tre-retters middag og vin hjå Synøve, sjefen vår på Eidsbugarden, og sjølv om kvelden var fuktig var me i fin form til å gå. Sjølv om det var trist, som alltid når ein må reisa frå Eidsbugarden og det er lenge til ein skal opp att. Stemninga på Eidsbugarden er heilt spesiell, med folka som oppsøker staden og all den vakre naturen rundt. Heldig for oss ville personalet køyra sekkane våre til Tyinkrysset, så me fekk vandra lette og ledige avgårde. På Tyinholmen ville me inn og helsa på vertskapet Turid, som etter vår smak er langt over gjennomsnittet koselig og verdt å ta ein prat med. Ho stilte opp med meir enn ein prat, og me fekk både brus og fleire vaflar! Og tru meg, vaflane er av svært høg kvalitet. Ute var det hustrig, men me kan ikkje sitja inne heile dagen, så då gjekk turen vidare. Det regna og sludda og me fekk ein svært kald oppleving. Men heldigvis skulle me sova inne. På Tyinkrysset vart me møtt av ein tidlegare studiekamerat av meg, Øyvind som jobbar på Intersport og Ola kameraten hans som jobbar på Joker (dei to einaste butikkane på Tyinkrysset). Dei tok oss med heim til Vang. Sjefen vår Synøve fekk også bli med, og me vart servert taco, chips, brus, øl og jägermeister. Stemninga var stor då me spelte kort og filosoferte over livet til langt utpå kvelden.

 

22292358_10155274611856339_2032466236_o
Alltid liv på Eidsbugarden!

 

 

22323577_10155274610806339_1772433611_o
Sjølv om biletet er dårlig, var stemninga god!

 

Dag 129
Etter eggerøra og heilmjølk til frukost, fekk me sitja på opp att til Tyinkrysset. Snille Synøve køyrde sekkane våre til Nystua. Dei første fem flate kilometrane gjekk lett, men etter me spente på oss sekkane og byrja på oppstiginga, kjende ein på kroppen at dei siste tre kveldane har vore over gjennomsnittet fuktig. Det er jammen godt me skulle til ei sjølvbetjent hytta utan alkohol. Oppi høgda snødde det tørr snø, og me fekk vår første smak på vinteren. Me nådde hytta i snødrevet, og kosa oss veldig.

DSC_1580

 

DSC_1586
Snø!

 

DSC_1590

DSC_1595

Dag 130

Nok ein dag i snøen, men no gjekk me endå høgare opp i høgda. Der vart det meir snø og meir ur, og me strevde oss opp gjennom og nedover. Snøen skjulte kor det var godt å setja føttene og det skulle lite til for at ein sklei. I løpet av dagen sklei me sikkert 100 gonger på steinane. Farten gjekk ned, og me fann ut at å gå i mange dagar med sånne forhold er uforsvarleg. Eg hadde bestemt meg for mange dagar sidan at eg ikkje ville gjennom Skarvheimen eller Hardangervidda i år. Eg vil venta på at vinteren kjem, så eg kan gå på ski. Det er mange grunnar til at eg vil venta, blant anna at eg vil ha ein sjanse til å ta igjen etappen eg manglar i Sør-Trøndelag og Hedmark før jul, eg vil oppleva fjellområdet på ski og eg vil at pappa skal få vera på ski gjennom området. Eg har gått der ein gong før, og då tenkte eg “her vil eg ta pappa med ein gong”. Planen var at Ingrid skulle sjå an forholda, men prøva å gå til Lindesnes no i haust om alt låg til rette. Men iløpet av dagsmarsjen vart ho einig med seg sjølv om at det ikkje er ansvarleg å gå gjennom urete Skarvheimen med så mykje snø. Klokt val.

 

DSC_1604
Vakkert lys!

 

 

 

DSC_1605
Aldri før har me slite sånn i ura, som her!

 

DSC_1606

 

DSC_1607
Å eta med vottar er ein kunst!

 

Etter å ha fortsatt på stien eit stykke til, kom me til ein grusveg som me valde å følgja ned. Sjølv om den var lenger, tente me nok mykje tid på å velgja den istadenfor det snødekte landskapet. Me kom ned på bilvegen over Hemsedalsfjellet, og gjekk bort til turisthytta på Breistølen.

DSC_1611
Og DER var vår/sommar/haust turen til meg og Ingrid over. Der me dreiv og pakka og styrte på, for å koma oss i kvar sin retning, forstod eg ikkje heilt kva som var i ferd med å skje. Eg var sliten, og gleda meg masse til å koma heim til Voss. Ingrid skulle til Hemsedal på besøk til Alex, som me har jobba med på Eidsbugarden. Men i dag kjenner eg på det, at turen vår er over. Me skal ikkje lenger eta, gå og sova med kvarandre lenger. Me skal ikkje lenger smila til framande, brenna bål mens me funderer over livet eller vera irritert på at den andre luktar tåfis. Det er litt surt at rusleturen vår til Lindesnes ikkje gjekk heilt til Lindesnes, men med forholda og våre ønskjer til korleis me ville ha turen, er det ein stor seier at me har gått så innmarri langt og tålt både dei positive og negative sidene ved kvarandre. Det har vertfall vore ein heilt vilt bra oppleving, å få gå ein stor del av Noreg på langs saman med Ingrid og Grønlandshunden Daik.

Otta – Eidsbugarden

Dag 121
Avgang klokka 8 vart ein rekord for oss, og etter to minutt møtte me ein trivelig veterinær som ville køyra sekken vår. Sekken var tung på ryggen, etter proviantering i Otta, så det passa godt. Me suste av gårde til Sjoa, der me fekk ein flott pause nede ved elva. Me fant sekkane våre, og gjekk nordover mot Heidal. På store vegar er det vanskelig å få sendt sekkane med bilar. Me mistenkjer dei trur me vil haika oss sjølv, noko dei fleste ikkje har plass til. Me valde difor baksidevegen på andre sida av Sjoa, der me til slutt fekk haika sekken nokre kilometer. Me banka på nokre dører for å hinta til om me om me kunne sova over i hagen, men ingen tok hintet. Det er ingen tvil om at me har kome til Sør-Noreg. Det som derimot var mykje lettare var å få lada opp mobilen i huset som var nærast teltplassen.

20170926080834_DSC_1542.JPG

Dag 122
Eg starta dagen med å finna mobilen min i postkassa som avtalt. I tillegg til ein full-lada mobil hadde familien lagt ved snop, kjeks, nøtter og øl. Tuusen takk! Me spente på oss sekkane og gjekk i veg mot Coop i Heidal. Der møtte me ein trivelig gjeng med eldre mannfolk, deriblant Odd som ville køyra sekken vår til Randsverk om han fekk kjøpa kaka og kaffi til oss. Det fekk han sjølvsagt, og me sat lenge og snakka om bygdeliv, dialektord og traktorar med karane. Etterpå for me lett avgårde oppover bakkane til Randsverk. Der møtte me nok ein gong folk som ville køyra sekken, og me fekk ein lett siste-etappe på dagen. På kvelden kosa me oss glugg med øl, kjeks og snop.

20170928093126_DSC_1544.JPG

Dag 123
På butikken på Randsverk fekk me laga ein plakat med orda “vil du køyra sekkane våre?” og me fekk napp på første bil. Då me fant sekkane på kvelden hadde dei lagt ved masse godis til oss, tusen takk! Dagen gjekk lett innover Valdresflya, og stemninga var stor då me møtte Synøve, sjefen vår på Eidsbugarden! På kvelden telta me rett oppafor Bessheim og jubla for at me endelig var ferdig med asfalt, noko som passa godt då eg hadde gnagsår på ALLE tærene mine.

20170928153915_DSC_154520170929070758_IMG_254020170929071028_IMG_2548

Dag 124
Me gjekk over fjellet og naut ein god lunsj på Gjendesheim. Vidare følgde me stien langs Gjende til Memurubu. Det blas godt i teltet og med værmeldinga var me litt spente på morgodagen og Bukkelægret.

20170929071106_IMG_2551_120170929090705_IMG_2561_120170929091443_IMG_2571_120170930085227_IMG_2577

Dag 125
Denne dagen hadde eg vore spent på lenge. Klyva ned Bukkelægret med tung sekk og gira hund med svær kløv. Eg har tidlegare på turen hatt mange fall som ein kombinasjon av tung sekk og gira hund og eg har også ein relativt stor høgdeskrekk. Men det måtte jo berre gå. Etter ein nydelig vandretur til Bukkelægret var eg klar, med nerver på høggir. Då me kom til det brattaste partiet tok Ingrid Daik for meg, for eg hadde ærlig talt nok med meg sjølv. Og på det aller verste partiet, der eg ikkje såg mogelege vegar og tårene pressa på, fekk eg gå utan sekk. Snille Ingrid gjekk to turar, så ho fekk ned min sekk også. Då me endelig var nede pusta eg letta ut, og hadde kjensla av at eg var glad for at eg overlevde. Om kvelden tok me inn på Gjendebu.

20170930090157_IMG_257920170930104752_IMG_258520170930114939_IMG_260720170930115333_IMG_261520170930131527_DSC_1564

Dag 126
Eg vakna til masse spenning i kroppen. Det var litt som å vakna på julafta. Me hadde berre 12 km å gå, og då skulle me vera på Eidsbugarden. Eidsbugarden, vår felles arbeidsplass og staden eg og Ingrid vart kjend med kvarandre. I tillegg skulle broren min koma på besøk. Turen over fjellet var kald og hustrig, men då me kom over den siste bakkekanten og såg hotellet, kom gledestårene, me hadde GÅTT til Eidsbugarden. Det var ein stor augnablink. Synøve stilte også opp med GRATIS hotellrom, FOR ein luksus. TUSEN takk Synøve. Me vart servert god middag og hadde mykje moro i baren med våre tidlegare kollegaer og min artige storebror som ler lika høgt som meg. Me hadde det veldig artig, men mest av alt sat me med kjensla av å ha kome heim.

20171001093145_DSC_156820171001093309_DSC_157220171001105723_DSC_157420171001130154_DSC_157720171001132220_DSC_1579

Dag 127
Kviledag på Eidsbugarden. Godt å kvila, og godt å ha fri. Litt praktiske gjeremål må ein som alltid få unna, men det var fortsatt tid til masse kos. Storebroren min spanderte Fondsburger på oss, burgeren eg har drøymd om sidan Nordkapp! Seinare i dag skal me på tre-retters middag i hytta til Synøve, så resten av kvelden skal også nytast.

  • Synnove, Ingrid og Gronlandshunden Daik

Røyrvik – Lierne

Dag 88

Med ein god kviledag dagen i forvegen, sette me avgårde på vegen mot Lierne. Me fant ein bilveg som ville spara oss for nesten 30 km og to marsjdagar. Valet var difor lett, og me sette i gang med å gå nedover bilvegen. Me hadde mål om å få haika sekkane til dagens mål, difor var ikkje sekkane pakka perfekt til bæring. Tunge vandra med avgårde, men etter 5 km fekk me heldigvis stoppa ein bil som kunne køyra sekkane våre eit godt stykke. Lette og med god musikk på øyra, suste me avgårde og passerte kommunegrensa til Lierne, mange vakre gardsbruk og flott natur. Det beste på dagen var å bli kjent med Mona og Arnold i Liminglia, som inviterte oss inn på overnatting i senger og dusj. Dette inkluderte også øl og vin, og verdas beste elggryte med heimalaga flatbrød. Me hadde det svært hyggelig saman, og me fekk ein svært trivelig kveld! Daik kosa seg også, då dei hadde ei ung og spretten tispa som han fekk leika seg med. Slike opplevingar lever ein på lenge, og me er så innmarri takksame for alle dei flotte folka som me møter på vår veg.

20170824105426_DSC_1309
Av eit sveitsisk par fekk me over 40 småsjokoladar. Og vipps var alle borte!

20170824143616_DSC_132220170824160547_DSC_132920170824200457_DSC_1333

Dag 89

Når eg får litt alkohol i blodet stig stemninga og eg blir gladfull, mens Ingrid ikkje kjenner det så mykje. Heilt til dagen etterpå. Ingrid vakna bakfull, mens eg var i fin form. Me takka for oss hjå Mona og Arnold og kom oss avgårde. Ingrid såg så dårlig ut som eg aldri har sett ho før, så det var godt å få sendt sekkane med ein bil. Heilt til eg fant ut at regnjakka og drikkeflaska låg igjen i bilen, og det byrja å regna. Men heldigvis ikkje så mykje. Etter 25 km nådde me sekkane våre, og fekk sett opp teltet i skogen. Med smørsteikt kantarell i turmaten og molter med vaniljesaus til dessert vart kvelden svært så flott!

20170825102514_DSC_1341.JPG

Dag 90

Sidan Ingrid var så flink til å samla ved kvelden i forvegen, laga me oss eit riktig bra frukostbål. Kokekaffien smaka godt og bålet gav oss ein riktig bra start på dagen! Me gjekk avgårde til Kvelia, kor det bur 100 mennesker til vanlig, mens denne helga var det stappfullt av mennesker som ville sjå skodespelet “Pe Torsa”, det var som ein liten festival. Kvart år er det ny tekst på skodespelet, og med mykje trønderhumor kjem folk igjen, år etter år. Det var spennande berre å gå gjennom bygda. På lokalbutikken fekk me også kvart vårt par med ullsolar, stor stas. Me møtte også Ingrid Fjellberg, som hadde tatt inn her for helga. Me ville så gjerne bli lenge me også, men det var laurdag og google sa at Nordli post i butikk stengde klokka 3, så me måtte vidare. Ingrid, med sine lange bein, sprang i forvegen og sprang 10 km på 1 time, sprekt! Eg gjekk, og brukte ein time ekstra. På Nordli fekk me bli kjend med Svein som blant anna introduserte oss for ein sjåfør til sekkane våre og for kvinna bak Englagaard sjokolade. Ho ville flytte heim til Lierne, og for å gje seg sjølv og andre ein arbeidsplass, starta ho sitt eige sjokoladeri. Me fekk med oss ein pakke i gåve, og den smaka vel kanskje så godt som sjokolade kan smaka. På dei siste 10 km til Skjelbredtunet camping, kjende me i kroppane at me har gått langt på asfalt dei siste dagane, så to kviledagar skulle passa fint.

20170826075249_DSC_135420170826081122_DSC_135720170826142541_DSC_136920170826144849_DSC_137120170826162712_DSC_1373

Dag 91

På Snåsa hadde me avtale med Inger-Lise og Jo, foreldra til Mette som me har jobba med på Eidsbugarden. Dei skulle koma å henta oss på campingen, så me fekk ein tur heim til dei, men først gjekk turen innom “Pe Torsa”. Ingrid vart med, mens eg blei igjen med Daik på campingen. Eg forstod på dei at skodespelet hadde vore bra, då me tok turen innom Englagaard sjokolade for ein godbit og kaffi. Me vil absolutt anbefala alle som ikkje har vore i Lierne før, om å ta turen innom. Her finst det flotte folk og vakkert landskap, og ikkje minst rimelig bra med “guts”. Eg og Ingrid fantaserer allereie om å dra tilbake på neste års “Pe Torsa”, til bygda der 9 av 3 bidrar, i følgje avisa. Vidare vart me køyrd heim til foreldra til Mette kor me har blitt rimelig bra oppvarta. Mette hadde kjøpt Tya øl frå Årdal, til vår store gleda, og me har blitt servert sodd til middag og eit svært dessertbord til dessert. Her kosar me oss masse.

doc6ja3naek3w78xg4t6mt
Da Ingrid ble så gira på forestillingen, glemte hun å ta bilde. Bilde er hentet fra Google. Været var finere når hun var der vel og merke!

Dag 92

Her på Snåsa vert me så godt oppvarta, at i dag fekk me egg og bacon til frukost, og tur ned til Snåsa fjellstyre for å diskutera ruta vår for dei neste dagane med lokale kjentfolk. Jo hadde ringd og høyrd om me kunne koma, og me fekk kaffi, sjokoladekaka og masse gode tips til ruta, no har me nok funne ei flott ruta. Vidare gjekk turen til Steinkjer, der me fekk fiksa naudsynte ting, blant anna hos XXL, der dei gav svært god service og eg fekk ta reklamasjon på regnbuksa mi som har blitt litt for slitt. Kjekt å møta så serviceinnstilte og hyggelig personale. Like ved Steinkjer møtte me også Melissa, som syklar Noreg på langs, aleine. Me er imponerte, og det var skikkelig moro å møta nokon som også opplever Noreg på langs, men på ein litt anna måte. Me viste kvarandre våre hårete leggar og fortalte kvar våre historiar frå turlivet.

I morgon går turen vår vidare, denne gong på ein etappe til Meråker. Me er førebudd på myr, men satsar på lite regn.

– Synnøve, Ingrid og Grønlandshunden Daik

Sulitjelma – Bolnastua

Sulitjelma – Bolnastua

Dag 64

Etter eit heilt fantastisk opphald hos våre nye venner i Sulitjelma, starta me der me slutta forrige gong, butikken i Sulitjelma! Dagens ruta gjekk på grusveg til Coarvihytta! Ketil, vår nye venn i Sulitjelma, var så grei at han køyrde sekken til Ingrid til stigninga var slutt, og min heilt til døra på hytta. Lette gjekk me innover grusvegen. På turen blir me alltid lika glad når nokon vil gje oss noko godt å eta på. Og me har konspirert oss fram til den beste metoden å få folk til å gje: Fortelja om kor gåvmilde andre er. Og denne dagen var ikkje noko unntak. På vegen møtte me ein mann som var på hytta si med sambuaren og svigerforeldra, og etter me hadde fortalt litt om turen vår og Ingrid la ut om alt me har fått, inviterte han oss på kaffi. Me takka ja, og det viste seg at kaffi betydde kaffi, øl og velsmakande vaflar. Etter mange vaflar og mykje god prat, gjekk turen vidare til Coarvihytta. Der fekk me ta imot Ingrid Fjellberg, som hadde gått ein anna veg, og som ville gå med oss frå Coarvihytta!

snapchat-1910437932.jpg
Ketil vår nye venn og privatsjfør fyller alltid bensinen sin på den lokale stasjonen i Sulitjelma.
20170731151652_DSC_0849
Ingrid synes øl smakte himmelsk godt i varmen. Takk til snille hyttefolk!
20170731153414_IMG_1837
Vaflene var på jernet før vi rakk og sette oss ned og de smakte himmelsk!

Dag 65

Endelig på sti igjen, og på veg mot neste hytta. Me nyt godt av den norske turistforeningens billige hytter, og går mykje hytte til hytte for tida. Då me gjekk i Padjelanta i den steikande varmen ønska me oss regn, og det fekk me dugelig nok av. Vatnet trengde seg gjennom skallkleda mine, og me krølla oss saman under tarpen til Fjellberg i matpausen. Til og med dobesøket etter pausen vart gjort under tarpen, og me blei einige om at me angra på at me ønska oss regn. Det var lurt for då slutta det å regna, men elvene var blitt store, noko me fekk kjenna på under diverse vadingar! Me gleda oss til nok ei norsk turisthytte, med sofa og dør til soverommet, men så heldige var me ikkje. Hytta var enkel med ope løysing! Me sprengfyrte for å tørka skoa, og dermed vart Ingrid så kokande varm i senga at ho måtte liggja rett på golvet for å bli kald nok for å sova.

20170801095046_DSC_0852
Øsende pøsende regn…
20170801155849_DSC_0871
Vi går rett på. Var så våt uansett læll!

Dag 66

Været var bra, og etter ein litt sein morgon kom me oss avgårde klokka 12! Me skulle jo berre gå 18 km, så me hadde jo heile dagen på oss. Så då hadde me jo tid til å fiska litt også. Halv to byrja me å gå igjen, og hadde berre gått 1,5 km. Ikkje særlig effektivt, men dagen vart svært flott! Me gjekk nedover i ein flott dal, og alle naut dagen mens me høyrde på musikk og podcastar. Heilt til me møtte strie elver, men me kom oss no over dei også. Under lunsjpausen på Argalashytta fant Fjellberg ein gitar, til stor glede frå oss andre. Ikkje visste eg at ho var så flink til å spela og til å synga. Neste del av etappen gjekk ved sida av ei svær elv i eit svært frodig område, vakkert. Om kvelden kom me fram til Trygvebu, som hadde sofa, elektrisitet, myggnetting på soveromma og hunderom så hunden fekk sova på rommet mitt. Stor stas!

20170802122748_DSC_0892
Lettgått og nydelig landskap.
20170802160221_IMG_1843
Argalahytta ble bygget i 1913 og bærer preg av særdeles høy faktor av koselighet.
20170802174943_IMG_1850
Her vokser det visst noen sjeldene arter, men hvor er de??

20170802180833_IMG_185220170802191657_IMG_186320170802191749_IMG_186620170802180453_DSC_0898

Dag 67

Me hadde sett på kartet me kunne ta ein snarveg på ein traktorveg rett på Junkerdal fjellstue, som me kunne spara nokon kilometer på. Det måtte me sjølvsagt prøva. Ein gong i tida var nok vegen ein flott og flat kjerreveg, som diverre har vakse seg tett og rast litt ut. Fiskestanga og flagget mitt var ikkje så glad i alle trea, men etter litt basking kom me oss fram og der kjerrevegen var flott var den verkeleg flott! Me hadde gleda oss til is på Junkerdal fjellstue, og vart litt flate i fjeset når me fann ut at kiosken der er nedlagt. Me fortsatte over fjellet til Lønnstua på Saltfjellet, og me fann årets første blåbær! HURRA!! Ein merkedag for oss på tur! Og ikkje nok med det, Ingunn Langødegård som me har jobba med på Eidsbugarden kom i møte med oss og hadde med seg massevis av god stemning, smågodt og SMOOTHIES! Det smaka heilt vidunderlig, som ein motsats til vår einsformige kost (hint hint til andre som skal bli med oss på tur, sjå og lær av Ingunn). Etter eit bad i whiskeyvatnet var me klare for middag og øl på hotellet, før alt toppa seg med sveler og blåbærsyltetøy (frå skogen). Alle var einige om at det var ein topp dag, og at det var kjekt å ha Ingunn på besøk.

20170803104935_IMG_1900
På gjenngrodde stier av en svunnen tid.
20170803134117_IMG_1901
Synnøve går skuffet opp slalombakken etter å ha gått rett i låst dør på vei inn til turistsenteret for å kjøpe is.
20170803135418_IMG_1903
Årets første blåbær!!!!!!

20170803144312_IMG_1909

20170803135807_DSC_0908
Fyttigrisen det er tungt å plukke blåbær med over 25 kg på ryggen…

20170803153252_DSC_0909

Dag 68

Planen var å gå vestover til Saltfjellstua og følgje turiststien i 3 dagar, til Bolnastua. Men etter me fann ut at det berre var 31 km frå Lønnstua til Bolnastua over E6 vart valet klart. Me ville tene fleire dagar på å følgje vegen, og det gagnar oss stort. Difor sette me i gang med å gå på E6, og turen toppa seg verkeleg når me kom inn på gamlevegen og fekk gå på grus og læra om Saltfjellet si historie, gjennom diverse skilt på vegen. Då me nådde polarsirkelen feira me med å steika sveler, før me fortsatte i mål. Ny rekord slo me også, 31 km med den tunge sekken på ryggen, trass i diverse gnagsår. #stolt

20170804140305_DSC_0919
E6 inviterer til strandpause i sola
20170804165609_DSC_0929
Gamlevegen over Saltfjellet
20170804191817_DSC_0934
Vi er forbi polarsirkelen!
20170804123046_DSC_0915.JPG
Ingrid sin første blemme kom ca på dette tidspunktet.

Dag 69

Kviledag på Bolnastua! Ingrid har haika til Storforshei for å handla, Fjellberg vaskar klede og eg latar meg og ser på politisk debatt mellom Senterpartiet og miljøpartiet de grønne i Bergen. Me er alle tre engasjert i politikk når me ikkje er på tur, og eg kjenner på at det er litt rart å vera her og ikkje med på valkampen! Heldigvis er det mange flinke senterpartistar som er med i valkampen i heile landet, og det kjem mange nye valkampar å vera med på etter denne, eg får trøysta oss med det! PS. Ingrid x2 seier det er lika mange flinke folk i Miljøpartiet de Grønne.

Me vil vertfall senda ein stor klapp på skuldra til alle der ute som står på for eit parti som dei er einig med, og som engasjerer seg i samfunnet!

I morgon set me nasa mot Hattfjelldal, noko som vert berykta som halvvegs på turen. Wooohooo.

20170805_163827
Gøy å haike med koselige Italienere!
20170802192332_DSC_0905
Nå har vi det godt 🙂

– Synnøve, Ingrid, Ingrid Fjellberg og Grønlandshunden Daik 🙂

Tornehamn – Ritsem

20170720202938_IMG_1587.JPG

Dag 48

Ut på tur igjen! Denne gongen måtte me forlata Ingrid sin flotte familie i Narvik og ikkje minst Ingrid Fjellberg som tok turen til oss på kvelden! Me kosa oss med kaker og lefse, den gode dusjen og ordentlege senger. I bilen opp til Tornehamn sat to tause jenter, som synst det var litt rart å forlata eit så komfortabelt liv. Heldigvis ga morfaren til Ingrid oss ein mjuk start på turen, og køyrde sekkane våre eit godt stykke av vegen til Abisko, slik at me fekk vandra enkelt avgårde. Sekkene var lettare enn nokon gong ved start tenkte me, i Narvik fekk me sortert bort litt for tungt utstyr. I Abisko fant me ei vekt me kunne få sjå kor “lette” sekkane var. Hakesleppet kom då sekkane vog 27 og 26 kg, utan vatn. Etter turtips frå turiststasjonen gjekk me opp til den einaste plassen i Abisko nasjonalpark me fekk overnatta, og sette opp teltet. Etter mange møter med myggen blei me einige om at me forstår kvifor folk bur i hus og ikkje i telt.

20170715103100_DSC_0639.JPG

20170715133301_IMG_1540

20170715171647_IMG_1544

20170715170105_DSC_0642.JPG

Dag 49

Med vatn i sekken vog sekken nært 29 kg. Med viten om kor tung sekken var, virka den endå tyngre. Me var no på den mykje gåtte Kungsleden, noko me merka av at me møtte massevis av folk og stien var svært bra merka! Me møtte blant anna fire svenske karer. Dei vart nok så blenda av skjønnheit og hårete leggar at dei spurte oss om me var på dagstur. Me såg på sekkane og kvarandre, og lo godt. Dagen toppa seg då me nådde Abiskojaure der me åt lunsj saman med to tyske kvinner av den lattermilde sorten. Me lo og lo og lo, så mykje at betjeninga kom ut og spurte oss kva som var så morosamt. Men det hadde me eigentleg ikkje noko svar på. Vidare gjekk turen til me nådde nordenden av Alesjaure, der me sov i telt i regnet.

20170716132622_DSC_0648.JPG

Dag 50

Etter god stemning i teltet, med musikk og moro, gjekk turen vidare i lettgått terreng. Klokka 12 var me ved Alesjaure og åt lunsj innadørs. I Sverige er dagsbesøk på turisthyttene gratis, mens overnatting innadørs kostar 420 svenske kroner. Det er uaktuell pris for oss som skal vera ute så lenge, så då blir hyttene lunsjstad for oss istadenfor overnattingsstad. Då me gjekk vidare møtte me blant anna eit svensk par som også var på langtur og som skulle oppover den ruta til Kautokeino som me kom ned. Fantastisk kjekt å møta andre som også er på langtur.

 

20170717090928_DSC_0652.JPG

20170717161409_DSC_0667.JPG

Dag 51

Etter nok ein deilig morgon med god stemning i teltet, gjekk turen oppover. I dag skulle me nå Kungsledens høgaste punkt, noko som me hadde høyrd var både “svårt” og “difficult” og full av snø. Men det viste seg å vera den lettaste snø-oppoverbakken me har vore borti til no. Av dei mange folka me møtte på stien denne dagen møtte me blant anna Lukas på 19 år frå Danmark. Han slo seg saman med oss, og var med oss heilt til stiane våre gjekk kvar sin veg. Dagens høgdepunkt må garantert vera butikken på Salka. Der hadde dei øl, og små chipsposar til 10 kroner. Me kjøpte 9 posar, og hadde “fest” i teltet om kvelden.

20170718160003_DSC_0680.JPG20170718115334_DSC_0675.JPG

20170718183247_DSC_0692.JPG20170717185301_DSC_0670.JPG

Dag 52

Endelig ute av Kungsleden, og ein dag me ikkje møtte folk på stien. Fantastisk deilig. Terrenget me møtte var nok det terrenget til no som minnar mest om Voss og Storavatnet. Med andre ord synst eg det var fantastisk flott! På kvelden sette me opp teltet utafor turisthytta Hukejaure, og fekk tørka litt kle og snakka med mange hyggelige folk.

20170719180517_DSC_0714.JPG20170719180506_DSC_0713.JPG20170719101403_DSC_0704.JPG20170719100141_DSC_0701.JPG20170718182113_DSC_0688.JPG

Dag 53

Endelig sol! Me kosa oss på stien, og hadde mange runder med “dilemma” der dilemmaene vart drøyare og drøyare, så til slutt slutta me. Då me kom fram til Sitasjaure ville me gå litt lenger, og byrja å gå på grusvegen til Ritsem. På vegen gjekk me og drøymde om at me skulle bli kjend med ein same som kunne gje oss øl, og så kom det køyrande ein bil. Inni bilen sat ein same som både ville køyra oss til Ritsem og gje oss mat. Bilturen til Ritsem takka me nei til, men kjeksa jubla me for. Han køyrde vidare, og plutselig var han der igjen. Han hjalp oss å setja opp teltet, og diska opp med sjokolade OG ØL! Me jubla av glede når øla dukka fram, det var nesten som om me blei litt rørt. Etter øl nummer to tok me kveld, og me sa fint farvel til vår nye samiske venn.

20170720190944_IMG_1580.JPG20170720220740_IMG_1636.JPG20170720215737_IMG_1609.JPG20170720192452_IMG_1582.JPG20170720135132_IMG_1561.JPG20170720104035_IMG_1550.JPG20170720110807_DSC_0719.JPG20170720091545_DSC_0717.JPG

Dag 54

Etter at varmen jaga oss ut av teltet på morgonen, fekk me ein flott frukost i sola. Ville Roger, vår nye samiske venn, dukka opp i dag også? Me trengde ikkje lura lenge, plutselig var han der. Og denne gongen hadde han med seg lasso som me fekk prøva og øva oss med. Stor stas og veldig moro. Etter nok et farvel med Roger, gjekk turen nedover mot Ritsem. På vegen var mange samar i fult arbeid med å laga reingjerder. Det var på tide å merka kalvane, så det var tid for å få opp eit gjerde til å stoppa reinen når den kjem springande nedover. Dei jobba så fort, at dei jobba nesten fortere enn eg og Ingrid gjekk. Etter mange gode samtalar gjekk turen vidare, og jubelen var stor då vår nye samiske venn Roger, kom køyrande med brus til oss, HURRA!! Snillare same skal ein leita lenge etter. Etter me nådde Ritsem i halv fire tida har me henta ut pakke heimafrå, og jobbar iherdig for å bli ferdig med det me må bli ferdige med før neste etappe. Dermed kan kviledagen imorgon bli kviledag og ikkje planleggingsdag.

20170721081612_DSC_0734.JPG20170721120606_DSC_0739.JPG20170721124101_DSC_0742.JPG20170721073506_IMG_1653.JPG20170721070922_IMG_1647.JPG20170721065010_IMG_1644.JPG

Vidare skal me inn i Padjelanta og gå ned til Sulitjelma. Me må over eit stort vatn, eit vatn eg eigentleg hadde tenkt til å gå rundt. Men etter å ha snakka med lokalkjente og ein som har gått rundt i år, har eg slått tanken frå meg. Mange store elver utan bruer, han eg snakka med holdt på å drukna i ei elv. Dette tar eg ikkje sjansen på, så denne gongen bit eg i det sure eplet og tar båten eg også!

Me har også snakka om korleis turen framover skal bli. Skal me la turen få vera ein rusletur eller skal me jobba for å koma fram til det me først såg for oss. Dei vekene eg venta på at snøen skulle smelta, mista me jo mykje tid, sjølv om eg er glad eg fekk oppleva fjella frå Kautokeino og ikkje bilveg i Finland! Me har kome fram til at turen skal forbli ein rusletur, der me faktisk har tid til å fiska, lesa bok og kosa oss. Så får me heller ta igjen litt til vinteren om me ikkje rekk å gå til Lindesnes før haustsnøen kjem. Slik vil turen vår bli best for oss. Men kven veit, kanskje me blir så spreke at me kjem til opprekna tid likavel? Denne veka har vertfall kilometrane flydd forbi, sjølv om dei tunge sekkane tærer litt på kroppane.

20170720135101_IMG_1559.JPG

– Tekst av Synnøve, bildeoppsett av Ingrid.

Kilpisjärvi – Tornehamn

Kilpisjärvi – Tornehamn

Dag 35

Kviledag i Kilipsjärvi og planlegging og handling. Me skifta overnattingsstad til Kilpisjärvi hikingcenter for å spara pengar og kunna setja opp teltet. Me pakka sekken før me drog på handletur. Sekkene var fulle før me byrja å handla, korleis skulle dette gå? Etter å ha gjedd sekk og handlevarer til to forskjellige bilar som ville hjelpa oss gjekk turen smertefritt til hiking centeret (4 km), men pessimismen om korleis me skulle få plass i sekkane var der. Forrige gong hadde me planlagd mat til akkurat så mange dagar me kom til å bruka, no ville me ha litt meir, for å vita at det går fint dersom ein må bruka nokre dagar ekstra. Men sekkane blei tunge, humøret vårt også. Me skulle skiljast frå Fjellberg, som herfrå ville oppleva eventyret aleina, og få tid til å tenka. Daik hadde mista litt pels på rumpa, etter slitasje frå kløven, som myggen elska mykje meir enn me hadde rekna med. Diskusjonen om korleis me ville ha turen blei oppheta mellom meg og Ingrid, og det viste seg at me var litt meir ueinige om ting enn me hadde rekna med. Stemninga var på bånn, men etter all diskuteringa vart me einige om at den påfølgjande dagen skulle me laga fin, no skulle me på nok ein fin tur.

Dag 36

Dagen starta med ein fantastisk frukost på hiking centeret, som laga eit godt grunnlag for resten av dagen. Me spente på oss sekkane og kom i gang. Og jammen greidde me å laga god stemning. Denne dagen skulle jo bli fin for oss begge, sånn var det berre. Og slik vart det. Me møtte masse hyggelige folk som me kunne fortelja til kor tunge sekkane våre var, og me kom til Treriksrøysa og fekk oss ein rask svipptur innom Sverige, Noreg og Finland på under 15 sekund. Hytta låg berre 3 km unna treriksrøysa, og stemninga var god på hytta med vingummi og speling på hytta.

DSC_0566
Alt for tung sekk….

DSC_0572

DSC_0581
Treriksrøysa! Finland, Norge og Sverige.

Dag 37

Og herfrå var stemninga god. Me hadde jo begge fått utløp for kva som var viktig for oss på turen, så det var enklare å tilpassa oss kvarandre. Hunden gjekk greit, og forma mi hadde blitt svært mykje betre sidan me starta i Kautokeino. No var me meir like. Turen gjekk i vakkert landskap til Gappohytta, der me åt lunsj med eit finsk par og fekk oss ein kikk i hytteboka. Vidare gjekk me litt til for å koma endå nærare Rostahytta, som me skulle gå til dagen etterpå. Den einaste tørre teltflekken me fant var på ein haug, så det var god trekk i teltet. Eg fekk den “gode” ideen om at eg skulle prøva å sova i soveposen min utan varmeflaske. Etter ei natt der eg vakna mange gonger av at eg fraus er konklusjonen: ved kaldt vær og vind SKAL eg har varmeflaske (frå no av).

DSC_0595

DSC_0601
Daik elsker å rive ned DNT merkingen….Dette var tredje gangen Ingrid måtte sette steinen på plass.
DSC_0605
Fin og tørr flekk med masse vind så myggen holdt seg unna.

IMG_1460IMG_1466

Dag 38

Mykje stigning og mykje snø, men det gjekk framover. Det var litt kaldt i været, men det hjalp oss så snøen haldt seg litt hard. Over kanten fekk me gode snøfonner å skli på, moro for tobeinte og firbeinte. Halv 5 ankom me Rostahytta, rekordtid på turen for å nå dagens mål. Me var sikre på at det ikkje kom til å koma nokon til hytta, så eg sprada rundt naken og tok meg ein etterlengta vask i elva.

DSC_0611

DSC_0625
Ingrid påstår man får gode armmuskler av å gå med staver.
IMG_1471
Kantlyng
IMG_1479
Isdalen
IMG_1484
Rostadalen

Dag 39

Og plutselig var det visst folk på nabohytta likavel. Ein skal visst ikkje vera heilt sikker på at ein er aleina likavel. Det eine paret som var der hadde me tidlegare møtt i Kautokeino, og så møtte me vår nye tyske venn Malte. Malte gjekk aleina, og stoppa jamnt og trutt for å venta på oss og for å slå av ein prat. Sola skein, og me naut dagen. Me var usikker på om me ville sova inne eller ute, men med våte sko og kjekke folk på Dærtahytta var me overbevist om at me ville sova inne.

IMG_1486
Gamle rostahytta
IMG_1487
Nydelige Rostadalen

IMG_1495

IMG_1498
Malte!
IMG_1499
Nedoverbakker på snø går unna!

Dag 40

Så gjekk turen til Dividalshytta, vår første dagsmarsj på 24 km på denne etappen. Me starta tidleg saman med Malte, og nok ein gong var eg vrang og sur på morgonen. Det har vist seg at det har skjedd jamleg, at eg er gretten på starten av dagsmarsjen, før eg blir blid. Heldigvis er Ingrid sånn middels tolmodig, som lar meg få mine utbrot og etter refleksjon rundt kvifor eg blir så gretten, satsar me på at det blir ein slutt på det. Dette vart vertfall ein fantastisk dag, me naut sola og lettgått sti. Me tok pause i ein heil time i sola, og naut livet. Heilt til me møtte monsterbakken, men den gjekk no an å koma seg opp den også. Me fekk også ein ny venn denne dagen, Ola som har gått frå Alta. Det var god stemning i hytteveggen på kvelden, og stemninga steig betrakteleg når hyttevakten Victoria kom opp på kvelden og hadde med seg ferske tomatar.

IMG_1502
Nye Dærtahytta

IMG_1503IMG_1505

Dag 41

Kviledag på Dividalshytta. Endelig ein kviledag utan planleggingsarbeid, ein dag der me hadde tid til å lesa bok og slappa av. Me sa farvel til våre nye venner, og ba dei skriva i hytteboka så me fekk følgje ferda deira. Dagen vart serdeles lat, men på kvelden braut jubelen laus: Fjellberg, vår gode venn, som låg ein dag bak oss ankom Dividalshytta og me hadde masse å fortelja kvarandre.

IMG_1507

Dag 42

Fjellberg tok ein halv dag mens eg og Ingrid fortsatte. Gjennom Dividalen, Anjavassdalen og opp til Vuoma. Anjavassdalen var ei flott oppleving, sett bort frå alle dyra som følgde med, mygg og klegg. Kvar gong kleggen nærmar seg oss kjem Ingrid med store hyl og stygge ord, og sjølv om sola varma mykje, stengde ho seg inne i skalljakka i pausane. Anjavassdalen er også kjent som bjørneland, det vert jamleg sett bjørn der. Men me som har ein Grønlandshund på slep skremmer bort alt som heiter ville dyr. Hunden overraska meg svært positivt, sjølv i varmen klarar han seg fint, allmenntilstanden og arbeidslysta vert ikkje særleg redusert. No har me ikkje opplevd ekstremvarme endå, men eg vil påstå han greier seg svært bra. Me greidde ikkje å gå rett forbi Vuomahytta, me berre måtte inn og lesa kva folk hadde skrive i hytteboka, men etter lesinga gjekk me litt til for å koma nærare Altevasshytta. Myggen dominerte sterkt ute, men heldigvis slapp me unna mygg i innerteltet.

IMG_1510
Dividalshytta.
IMG_1512
Nydelig furuskog i Dividalen.
IMG_1513
Vadingen var litt dypere enn antatt!
IMG_1519
Daik har blitt veldig flink til å gå over hengebruer.
IMG_1522
Det er rovdyr i fjellene her selv om det eneste rovdyret vi har sett er mygg og klegg. Her fra Anjavassdalen.
IMG_1526
Nydelig midnattssol ca. 3km fra Voumahytta.
IMG_1527
Synnøve smiler selv om myggen svermer rundt henne. Ikke så rart når hun har en så fin mygghatt!

Dag 43

Vår lengste dag hittil, 25,5 km. Nok ein gong starta dagen oppover, med snø, denne gongen minna snøen meir om slush, og eg sank gjennom til livet fleire gongar. Likavel gjekk det relativt raskt gjennom snøen ned i dalen til Gaskashytta, der me sjølvsagt gjekk inn for å lesa hytteboka. Når me ikkje har dekning eller nett er hytteboka eit godt alternativ til Facebookstalking, der me følgjer med på dei som ligg før oss på stien og på langtur. Me har også ein vane om å fortelja alle me møter at når dei møter ei jente som går aleine må dei sei hei til Ingrid nr 2, vår kjære Fjellberg. Denne dagen møtte me også fleire folk, blant anna Philip og Philip som har gått frå Ulm i Tyskland og er på veg til Nordkapp. Etter ein god rast på Gaskashytta gjekk turen vidare til Altevasshytta. Me gjekk og me gjekk, og trudde me nesten var framme då me møtte “masse” oppoverbakkar og eit skilt der det stod at det var heile 3 km att. Ein liten knekk, men me kom oss no fram til slutt. Også på Altevasshytta kan me skryta på oss at me møtte flotte folk, blant anna eit svensk par på veg til Kilpisjärvi.

DSC_0629
Mange larver som skal bli til spesielle sommerfugler ved Altevann
IMG_1530
Rolig morgen med kaloririk frokost før turens lengste etappe.

IMG_1532IMG_1534

IMG_1535
Råtten snø med mange små bekker gjemt under snøen

 

Dag 44

Foreldra til Ingrid kom på besøk, wohooo. Dei hadde sekkane fulle av godsaker og ville også bæra for oss. Stor stas, og lette som fjører gjekk me i sola oppover på veg mot Lappjordhytta. Stemninga var heilt fantastisk, det var stor stas å ha med oss Ragnhild og Tom Erik på tur. Undervegs skya det til, og me hadde eit lite uhell på ei snøfonn. På kanten øverst var det blitt is, og me såg ikkje korleis det såg ut under. Isbrua knakk, og Tom Erik sin fot kom i klem mellom isblokkene. Foten hovna raskt opp, men etter ei tid kom me oss vidare. Med regn, vind og estra våt slush-snø vart turen ekstra tung, og jubelen var difor stor då me nådde Lappjordhytta. Der blei me møtt av personlig brev i hytteboka frå vår nye venn Malte, stor stas for to jenter som diggar hytteboka. It was nice to meet you Malte, hope you are doing fine in Germany.

IMG_0066

IMG_0068
Kos å ha besøk av mamma og pappa!
DSC_0636
Vått!
DSC_0637
Enda våtere..

 

IMG_0067
Pass opp for isbroer på snøskavler

Dag 45

Vår første morgon på leeeenge, der me sov så lenge me ville, det var ikkje så lang etappe me skulle gå. Me såg for oss at etappen skulle vera lettgått og fort gjort, den var forsåvidt det, men etappen hadde sikker 50 oppoverbakkar og 50 milliardar mygg (ifølgje Ingrid). Jubelen var stor då me såg bilvegen, og me visste at me hadde fullført vår 2. Etappe saman. HURRA! Me vart henta av morfaren til Ingrid, blei køyrd til Leirvik i Narvik, fekk handla øl og taco og kunne endelig ta ein etterlengta dusj.

IMG_0069
Vi begynner å bli rutinerte på utvask av hytter

IMG_0070

IMG_0072
Morfar måtte ha med tilhenger for å få med fire personer, en hund og fire sekker til Leirvik

Dag 46

Kviledag, og tur til Harstad for å levera frå meg Daik. Sørover burde me gå på svensk sida, det er absolutt den beste plassen å gå, spesielt i år når det er så mykje snø. Då må me gjennom Padjelanta nasjonalpark, der det ikkje er lov med hund. Så då får hunden seg ein god pause frå turen, frå Tornehamn til Sulitjelma. I Harstad hadde Marit tatt med seg TRE kvalpar som eg fekk helsa på. Me fekk handla utstyr for meg som var øydelagd og åt på både burger king og sushi restaurant og tilbake i Leirvik vart eg servert taco og vaflar.

IMG_0075
Trist å dra videre uten Daik, men vi ser han heldigvis snart igjen.
IMG_0076
Synnøve fekk hilse på tre av hvalpene til Marit, stor glede for hundeglade Synnøve.

Dag 47

Nok ein kviledag, handling og organisering står på planen. Me ser framover til nok ein etappe på tur, og gler oss veldig til å koma oss på tur igjen!

IMG_0073

– Tekst av Synnøve og bildeoppsett av Ingrid, på tur med Grønlandshunden Daik

Kautokeino – Kilpisjärvi

Etter ein lang pause var det godt å få Ingrid nordover, og pakka meg avgårde frå Marit og Geir Ivar! Problemet var berre at eg pakka med meg så mykje ting at eg verken kom til å få plass i sekken eller greia å bæra alt eg hadde med! Då eg og Daik ankom Narvik, til Ingrid og hennar besteforeldre, fekk Ingrid jobben å vera streng, og me fekk bort halvparten av alt eg ønska å ha med! Litt kjipt å leggja att Ipaden, boblejakka og anna moro eg hadde gleda meg til, men ryggen og kroppen er nøgd med valet! Og heilt ærlig er det litt befriande at turen plutselig dreiar seg om å ha lite.

Så kom neste problemstilling: Korleis skal me koma oss til Kautokeino? Me prøvde diverse annonsering og hadde fleire lause trådar, men morfaren til Ingrid synst det beste var å få køyrd oss opp sjølv, til vår store begeistring. Me er svært takksame og glade for at me kom oss så greit til Kautokeino!

Under leitinga etter transport leita me også etter kjentfolk i området me skulle gå! Me visste me kunne spara 40 km ved å ta ein snarveg på Nordkalottløypa, men var usikre på kor det var lurt å gå! Heldigvis kom me i kontakt med Jonna og Per Jonas, som viste oss gode alternative ruter over fjellet! Stemninga steig då me fekk læra samiske ord av Jonna, og fekk bli med ut i båt for å setja garn. Stemninga var på topp då me opna pilsboksen i sluddvær og vind.

DSC_0336

Dag 25

Og så starta rusleturen. Tidlegare hadde me hatt kontakt med Ingrid Randisdatter Fjellberg (heretter kalla Fjellberg), ei tidlegare klassevenninna av Ingrid, som også går Noreg på langs og skulle same veg som oss same dag som oss. Ho hadde berre eit problem, ved ein feil fekk ho ikkje tilsendt karta over området. Det var difor naturlig at ho vart med oss på tur. Me hadde avtale om å møtast klokka 10 ved hotellet, eg og Ingrid var der klokka 12! Urutinerte og ferske på denne turen, tok ting mykje lenger tid enn me hadde tenkt! Men klokka 12 var me klare til avgang, og fekk kjenna kor tunge sekkane eigentleg var. I starten valde me å gå på vegen. Asfalten tok hardt på beina, og me merka at forma vår var rimelig forskjellig frå kvarandre! Etter 20 harde km (for meg) tok me kveld, og fant ein hyggelig overnattingsplass ved vegen.

received_10155461655142445

received_10155461655357445

Dag 26

Sliten etter gårsdagen var det berre til å samle krefter, pakke leiren og koma seg på vegen att! Denne dagen vart fin, med masse sol, flott utsikt og etter kvart traktorveg med mjukt underlag! Me hadde også forskjellige morsomheiter på tur, for eksempel “kva er oddsen”.  Resultatet var at eg måtte gje slengkyss til neste bil, som stoppa og lurte på “Kva det va?” Etter 24 km kom me til hytta til Jonna som me møtte i Kautokeino. Me brukte 12 timar på å koma oss dit, og det gjorde ekstra godt å fyra i ovnen og setja mobilen på lading i veggen! Fjellberg fekk sin aller første vading over ei elv denne dagen, til min og Ingrid sin store beundring. Fjellberg har nesten ingen friluftslivserfaring, men har likavel vald å gå Noreg på langs for å bli betre kjend med naturen, med Noreg og seg sjølv, etter inspirasjon frå blant anna boka “Wild” av Cheryl Straied. Følg ho gjerne på http://www.kristinsturblogg.com 🙂

received_10155461655452445

Dag 27

Slitne etter gårsdagens 12 timarsøkt, sov me litt utpå og morgonen drog ut, i mjuke gode senger. Kvart på 1 byrja me å gå mot Nedrefosshytta. Dette var vår første dag på tur utafor veg, og me møtte fort på vår første utfordring, vading til låret. Men etter litt tid var me vel over. Daik, Grønlandshunden me har med oss, oppfører seg stort sett bra, men han blir heilt vill når han ser reinsdyr og kan elles vera litt sterk når han går. Han er ferdig opplært trekkhund, så det er ikkje så rart han vil trekka. Heldigvis er Ingrid snill og tar han når eg og anklane treng avlastning! Då det var blitt seint på kvelden, og me var våte og slitne, slo me leir 6 km unna hytta.

received_10155461648457445

Dag 28

Ein innmarri flott dag, med ekstra kitling i magen. 6 km, men masse utfordringar. Flott anledning for å feira at Ingrid har slått rekord i kor lenge ho har vore på tur. Frå i dag er kvar dag ein milepæl. Utfordringane var blant anna elver, elver som det stod i rutebeskrivelsen skulle vera strie, brøyta me oss gjennom med stavane. Då me kom til meir spennande utfordringar synst eg alltid det var så skummelt å gå med Daik, kva om noko skulle skje med han? Tøffe Ingrid var snill og tok han gjennom utfordringane, mens eg såg ein anna veg. Det mest spennande var definitivt steinhylla der me haldt i vaieren for å vera sikra.

received_10155461655677445.jpeg

 

received_10155461655787445Reisadalen var uendelig vakker, og me fekk eit fantastisk opphald med ein halv kviledag! Me bada, fyrte i ovnen og tørka klede!

Dag 29

Ein dag eg og Fjellberg hadde kvidd oss til! Me skulle ut av turiststien og rett over på Somashytta, som me skulle spara 40 km på. Men først skulle me 400 høgdemeter opp, på ein km. Spennande. Ingrid var kartlesar, og etter gode tips frå lokale kjentfolk fant me god veg opp, sjølv om det tok litt tid. Å gå utan sti, gjorde at me gjekk mykje i kratt, myr og litt i ur og våt snø. Dagen var spesielt utfordrande for kartlesar Ingrid, som kjente ansvaret på skuldrene og som er over middels stressa når skodda kjem sigande på. Alle hadde ønske om å koma til Somashytta, men etter 13 timar og 7 km att, måtte me innsjå at me ikkje ville nå målet. Etter ein heil dag med regn, var det tørre kleskiftet og den tørre soveposen kjempegod å ta på seg!

received_10155461655782445

received_10155461656002445

Dag 30

Me vakna slitne til skodda, me var så slitne at me var glad for at me måtte ligga litt værfast. Etter ei stund bestemte me oss for å gå på kompasskurs til Somashytta. Denne dagen kom aldri energien, eg var heilt i bånn heile dagen. Halv 4 kom me fram til hytta, og eg var så sliten at eg grein. Me bestemte oss for å ta ein halv kviledag på Somashytta også, noko som var ekstremt godt for alle. Sjølv for Ingrid som vart stressa over at boka hennar vart utlest allereie klokka 8. Sånn er det når ho ikkje har så tjukk bok som meg. Ja så tjukk at eg må brenna sidene eg har lest.

received_10155461649027445

received_10155461648547445

received_10155461647987445

received_10155461647882445

Dag 31

Finland, her kjem me! Frå Somashytta kom me straks over grensa, og fekk plutselig finsk merking på turiststien. Det var stor stas å endelig ha energi igjen, og koma seg til Pitsujarvi og den finske turisthytta før klokka 6 på kvelden! I Finland har dei turisthytter som er gratis å bruka, med ved og gass. Luksus for oss som går Noreg på langs! Me kosa oss i sola, og synst livet på tur var kult.

received_10155461656577445

received_10155461647597445

received_10155461647727445

Dag 32

Kanskje den vakraste dagen. Me følgde ein foss nedover, og fekk kryssa elva på ei god bru. Me byrja også å møta mennesker. Det morsomaste må vera han som ikkje ville svara på halloen vår og tok pause 5 meter frå vår pause. Og han me møtte som gjekk på tur med handlepose. Etter 20 km, vakre fjell og såre føtter kom me fram til Kuinarjohki. Været var så bra at me valde å slå opp teltet. Utover kvelden vart me invitert inn i hytta til fire lithauenske menn som var på fisketur. Me fekk te og me fekk smaka på lithauensk tradisjonskost. Mørkt brød med røykt spekk av gris. Røykt spekk av gris er ikkje for alle, sa dei, noko som stemte for meg. Men smaken vart betre av 80% sprit. Den varma samtidig godt i halsen. Me blei einige om at me skulle koma opp til kaffi klokka 9

received_10155461649542445

Dag 33

Finland og Norge er ikkje i samme tidssone. Når klokka var 9 i finsk tid sat me i leiren og åt frukost! Men heldige som me var kom dei snille karane med kaffi OG sjokolade! Stor stas for tre turjenter, som fekk føla seg litt som prinsesser. Etter ein times gange fekk me dekning på mobilen, etter 9 dagar utan!!! Jubelen var stor, endelig fekk me satt på songen “voi voi, høyt oppi fjellet, når jeg venter på kjæresten min”, som me har songe på kvar dag, single som me er. Me fekk også ringd heim og sjekka snapchat, instagram og Facebook! Då me byrja å gå att auka farten, og då dagen var omme sette me opp teltet 2 Km unna Kilpisjärvi.

received_10155461648237445

received_10155461649577445.jpeg

Dag 34

Etter ei siste teltnatt med altfor mykje mygg, alt for varmt telt og etter å ha sett sesongavslutninga på Skam, venta dei to siste kilometrane. Og plutselig var etappen slutt! No kosar me oss på Kilpisjärvi hotell, og har fortært kvar vår store burger, halvliter øl og ein kremete dessertbuffet som etterlot begge Ingridane med mageknip og vanskar med å gå. Mens dei la seg i hytta, drog eg og Daik på butikken, der folk stilte seg i kø for å snakka med oss, då det blei nemnd at me går Noreg på langs.

Imorgon drar Fjellberg vidare utan oss, mens me ventar ein dag til. Det har vore svært moro å sjå utviklinga hennar gjennom naturens utfordringar, og me er ikkje i tvil om at ho vil nå målet sitt som er verdens ende. Masse lykke til Fjellberg, me vil sakna deg masse og håpar me tar deg igjen. No skal me gjennom Dividalen og til Bjørnefjell ved Narvik.

Det har vore fantastiske dagar på tur, men også tunge og harde. Det er litt utfordrande at eg og Ingrid er i så forskjellig form, ho er ein god del sprekare. Men me begge lærer å tilpassa oss mentalt og forhåpentligvis vil forma vår etterkvart bli likare kvarandre! Det er også ein utfordring for tidsskjemaet at eg har hatt 4 vekers pause, men me satsar på at farten og kapasiteten aukar og at me når Eidsbugarden og Finse til oppsatt tid! Planen var opprinnelig å aldri gå meir enn 20 km for dagen, me får kryssa fingrane for at me etterkvart vil kunna gå lenger enn som så.

– Skrive av Synnøve, på tur med Ingrid, Fjellberg og Grønlandshunden Daik 🙂

received_10155461649302445.jpeg