Masi – Kautokeino

Dag 22, 23 og 24

Med full vårløysing var vegvalet vidare klart, me ville følgja bilvegen til Kautokeino. Det er ikkje akkurat rosenraudt med vakre naturopplevingar å følgja bilvegen, men kilometrane går fort. Med blaut gjennomslagsnø i skog som alternativ, var ikkje valet så vanskeleg. Me fekk nokon ordentlige luksusdagar, med innesoving. Eg har ikkje noko mål om å alltid gå med tung oppakning eller å sova ute kvar natt, men å gå absolutt alle metrane frå Nord til Sør. Med vårløysing i skogen beholdt me campinghytta på Masi nokre dagar. Pappa køyrde meg ut så langt eg kom dagen før, og køyrde 20 kilometer fram. Han byrja motsett veg, eg tok med bilen tilbake og plukka pappa opp på vegen. Luksusopplegg og me har begge fått gå heile distansen.

Eg er glad vegen vidare til Lindesnes skal innehalde så lite bilveg som mogeleg. Det er ikkje så veldig moro å gå på hard asfalt, passa seg for bilar og ha blikket festa på vegakanten som er full av søppel. Heldigvis har dei ikkje slukka FM nettet i Finnmark, så eg fekk nyta radio rett inn på mobilen min. FM nettet må nytast så lenge ein kan.

Etter tre dagar på vegen, var me i Kautokeino, HURRA! Staden der dei selgjer reinsdyrskinn på Rema 1000 og til og med hotellet har reinsdyrgjerde. Me feira med å kjøpa hotellfrukost på hotellet på kviledagen, ein magisk opplevelse. Me tok også ein tur til Karasjok, der me blant anna var innom sametinget. Stort for to engasjerte sjeler. Imorgon byrjar pappa reisa til Finland (han går Finnmark på langs), mens eg skal pakka meg til Kvæfjord (lika utafor Harstad).

IMG_0061

IMG_0062

IMG_0060

Eg har nemleg tatt ei ufrivillig avgjerd om å ta ein pause i turen min. Surt, dumt og dritt! Me har snakka med ein del lokale folk om turen min. I starten fekk eg mykje hinting om at det kunne verta vanskeleg å vera på tur i dette tidsrommet, då det ville bli usikre elver, vassfylte myrer og snøen ville ha mykje gjennomslag. Sta som eg er tenkte eg å fortsetja likavel, eg ville vertfall prøva. Men hintinga slutta og beskjeden var klar: det vil bli for mykje vatn i fjellet til å ha ein sikker og god tur. Fjella eg er vant til er brattare, og der forsvinn vatnet lettare. Her oppe er det mykje flatere og “vårflommen” er eit kjent ord. Vårflaumen vil vara mellom tre og fire veker.

Ruta frå Kautokeino og Kilipisjarvi inneheld blant anna ei svær myr og ei svær elv. Eg må bita i det sure eplet, og erkjenna at turen får ein fire vekers pause. FIRE veker. Eg vil jo ikkje ha pause, eg vil vera på tur! Eg er så innstilt på å koma lenger, klara meg aleina på tur og nyta turlivet. Men naturen bestemmer ein ikkje over, og eg veit at det einaste fornuftige er å ta pause.

Men heldigvis har eg flotte folk rundt meg, som gjer situasjonen grei. Ingrid som eg skulle gå med frå Narvik, skal heller gå med meg frå Kautokeino. Me startar rundt 22. Juni frå Kautokeino, og me skal gå saman heilt til Lindesnes. Me har fire månader på oss, så turen blir nesten som me har sett for oss. I tillegg har Marit (eigaren til Daik) og Geir Ivar opna huset for meg i Kvæfjord. Heldige meg slepp å dra alt pakket mitt sørover igjen, eg skal få bu hos Marit og Geir Ivar til eg er klar for tur att, tusen tusen takk! Og pappa skal køyra meg dit. Situasjonen har visst ikkje blitt så verst likavel. Dei neste vekene er eg klar for trening, turar, kvalpekos, vera masse med Marit som eg synst eg elles ser for lite og ikkje minst å starta frå Kautokeino med Ingrid i Juni. Eg gler meg allereie.

– Synnøve, pappa Stig Ove og Grønlandshunden Daik

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s