Dag 20

Vel utkvilte etter nok ein god frukost sette me av gårde frå Jotka. Dei første 9 km følgde me scooterløypa sørover, ein distanse me gjorde unna på 2 timar. Dermed måtte ut av løypa. Me hadde vurdert fram og tilbake om me skulle følgja den stikka snøscooterløypa til Masi, eller om me skulle gå utafor løypa. Løypa var ca dobbelt så lang som distansen utafor løypa. Me satsa på, og vurderte at snøscooterløypa ville bli for lang, samtidig som løypa gjekk over nokre vatn me var usikre på om ville vera trygge. Men gjennomslagsføret utafor løypa var ikkje noko bra, snøen var så djup at hunden hadde snø til haka og “svømte” i snøen. Eg skal ikkje skryta på oss god stemning eller bra framdrift, men med 11 timar på skia kom me no eit bra stykke av gårde, og ikkje minst fant me ein fin lyngflekk å liggja på.

DSC_0458

Dagen byrja svært bra, med god scooterløypa

DSC_0460

Og så kom dette føret, så blautt at pulken velta. Me datt fortere og kom oss vanskelegare opp!

DSC_0461

IMG_0052

Men svært flott å sova ei natt på barmark. Kokiro’en er sjølvsagt med oss på tur, utvikla og produsert av Erik Moe. Før eg tok den i bruk var eg litt skeptisk, eg hadde jo plate som sjølve brennaren kunne stå på. Men no er eg frelst til å ha ei plate der både primusen OG brenselflaska heng fast. No er primusen tryggare og enklare å flytta under bruk.

Dag 21

Nok ein dag med gjennomslagsføre av våt snø. Me prøvde så godt me kunne å velgja østsidene av fjelltoppane (der sola skin minst) og finna snøscooterspor i samme retning som me skulle. Men som regel drog dei ein anna retning enn oss etterkvart. Sola skein, og me fann ofte lyng å ta pause i, men skiføret var heilt umogleg. GPSn målte gjennomsnittsfarten vår til 1 kilometer i timen, inklusiv pausar. Med så dårleg framdrift måtte me driva på i 12 timar for å koma til det me såg på som tilstrekkeleg langt. På kvelden hardna føret litt, men somme plasser var det fortsatt vanskeleg å gå.

IMG_0054

Dag 22

Me visste om ei stikka snøscooterløypa 2,5 km unna, og me kryssa alt me hadde for at det skulle vera hardt eller ferskt spor. Heldigvis hadde me flaks, mens me reiv teltet skimtar me to snøscooterar frå teltplassen vår, der nede som me rekna med at løypa var. Og etter to timars gange var me der endeleg, og kunne koma oss lett ned til Masi. FOR ei kjensle, etter dagar med djup snø. Me flaut nedover i løypa, og sette frå oss pulk og ski i enden av løypa. Me tok beina fatt, og byrja å gå mot Masi turistsenter. Etter ei lita stund møtte me reinsdyret Rudolf. Han ville gjerne vera med i flokken vår, og nekta å gå frå oss uansett kor mykje Pappa jaga på han. Sjølv når det kom bilar som jaga han litt bort, kom han springande tilbake til oss. Då me gjekk gjennom  bygda såg me at hagane hadde anten hund eller høge gjerder, kanskje ikkje så rart. Då me nærma oss hovudvegen med reinsdyret på slep, visste me ikkje kva me skulle gjera. Fleire bilar stoppa med oss, og alle visste kven reinsdyret var. Han heitte Rudolf, pleide å velta hagemøbler og hadde stanga ei av damene me møtte, ein gong han ikkje var heilt fornøgd. Det som var sikkert var at me ikkje kunne opp på hovudvegen, og at då måtte me bort derfrå. Barnebarnet til ho som driv turistsenteret fekk ordna transport til oss, som henta både oss OG pulkane og skia der dei var plasserte. Og kundeservicen stoppar ikkje der. Me vart inviterte inn i 70 årslaget til mannen til ho som driv turistsenteret. I gåve av oss fekk han nøtteblanding og mjølkesjokolade, tilbake fekk me bidos (reinsdyrsuppe med poteter og gulrøtter, kjempegodt) og me fekk forsyna oss mektig av eit svært kakebord. Me er svært takksame for den gode servicen, og at me fekk koma innom 70 årslaget. Tusen takk.

IMG_0051

IMG_0050

Om håret var feitt før eg dusja? Gjett om!

IMG_0053

Kakeparadis, og me fekk finna oss så mykje som me ville!

Dag 21

Kviledag med stor K. Pappa er i Olderfjord og hentar bilen, mens eg latar meg i campinghytta. Sjølv om det var nokre kilometer til butikken, har eg tatt turen (i skisko), og eg har dermed fått vaska ullklede med milo, og fått kosa meg med egg, mjølk, bacon, brus, søtsaker og chips. Eg diggar livet på turdagane, men det er på kviledagane eg verkeleg kjenner kor heldig eg er, og ikkje minst kor lykkeleg eg er.

På grunn av vårløysinga og gjennomslagsføre, følgjer me nok bilvegen til Kautokeino. Der reiser pappa heim, og eg skal stå på eigne bein, saman med Daik. Det som er spennande er korleis føret er, då me har slitt så veldig i det siste. Samtidig er grensaelva mellom Finland og Noreg 100 meter brei, så kva eg gjer der håpar eg at eg finn ei god løysing på. Eg kryssar vertfall alt eg har for at eg kan fortsetja turen til Kilipsjarvi og Narvik.

– Synnøve, pappa Stig Ove og Grønlandshunden Daik

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s